Sevgili konferans katılımcıları, hepinize iyi öğleden sonraları dilerim. Bu saatlerde konferanslarda dinleyicilerin odaklanması zorlaştığı için ilgi çekici ve samimi bir başlangıç yapmak istedim. Öncelikle beni buraya davet eden, bu moderasyon görevini vererek beni onurlandıran organizasyona teşekkür ederim. Anti-emperyalist toplulukla bir araya gelerek en zorlu konularda dahi doğrudan ve açık bir diyalog yürütmek benim için son derece kıymetlidir.
Tarih boyunca ve özellikle 20. yüzyılın ikinci yarısında, Türk ve Yunan toplumları arasındaki itilaflar kışkırtılarak politikalar ve diplomasiler yürütülmüştür. Biz ise burada bunun tam aksini yaparak diyalog kuruyoruz. Yakın gelecekte Türk-Yunan itilaflarının ya da köklü Kıbrıs sorununun tamamen çözüme kavuşacağını söylemek gerçekçi olmayabilir. Ancak üzerimize düşen görev; provokasyonlara gelmemek, düşmanlığı körükleyecek ve üçüncü tarafların sömürüsüne zemin hazırlayacak pozisyonlardan kaçınmak, mevcut anlaşmalara riayet etmek ve jeopolitik projeleri dikkatle değerlendirmektir.
Bugün konferans için seçilen tema son derece hayatidir. Doğu’da ve Batı’da tırmanan bölgesel çatışmalar, nükleer savaşa evrilme potansiyeli taşımaktadır. Nükleer bir felaket maalesef hepimizin kapısındadır. Ne yazık ki Batı dünyasında mantık dışı, rasyonellikten uzak politikalar hakimdir. Trump’ın sahte propagandalar ve İsrail lobisinin etkisiyle İran’a karşı yürüttüğü hesapsız adımlar veya Netanyahu’nun bölgesel değil küresel bir hükümranlık arayışıyla sürdürdüğü saldırganlık bunun açık örnekleridir. İsrail’in barış imkanını yok etmek adına İranlı yetkililere düzenlediği suikastlar, daimi bir savaş arzusu içinde olduklarını göstermektedir. Kapitalizmin derinleşen krizleri, böylesi canavarları ve mantıksızlıkları üretmektedir.
Bu noktada, küresel bir nükleer felaketi önleme amacı taşıyan bir ittifakın varlığı hayati önem taşımaktadır. Rusya, Çin, Türkiye ve İran’ın içinde yer alacağı bir devletler arası ittifak zorunludur. Ancak bu mücadele sadece devletler düzeyinde kalmamalı; sosyal kuvvetleri, örgütleri ve sivil toplumları kapsayan bütüncül bir insanlık ittifakına dönüşmelidir. Batı, küresel hegemonyasını kaybetmektense tüm insanlığı ve gezegeni yıkıma sürüklemeyi göze alabilecek bir hırs içindedir.
İkinci Dünya Savaşı’nın ayak sesleri ve tarihsel tecrübeleri bize göstermektedir ki, emperyalist tahakküm ve tek taraflı egemenlik modelleri sonlandırılmalıdır. İklim değişikliği ve yapay zeka gibi insanlığın varoluşsal krizleriyle karşı karşıya kaldığımız bu çağda, medeniyetler askeri değil toplumsal ve sivil dayanışma temelinde örgütlenmelidir. Avrasya ve Asya eksenli bu toplumsal ittifaklar, küresel barışın yegane güvencesidir. Beni dinlediğiniz için teşekkür ederim.
